-

Każdy z nas nosi w sobie demona. Stwierdzenie równie łatwe, jak i niemożliwe do obalenia. Czym jest ten demon? Pragnieniem nie do zaspokojenia? Pychą? Potrzebą?

Lękiem przed samotnością? Lękiem przed byciem z kimś? Mrokiem, który ściąga w miejsce, w którym bycie nie ma już sensu?

Można stoczyć z nim walkę, można uciekać w wiarę, nadzieję, miłość, seks… Trzy cnoty zmieszane z ciałem. Sacrum – profanum, czy kwintesencja tego co ludzkie, niekrystaliczne, niejednoznaczne. Każdy ma swojego demona.

-

A co jeśli ten demon w Tobie, to nienażarty tygrys, który karze Ci pędzić, biec, szukać jakiegoś lepszego miejsca, wyższej wartości, intensywniejszych doznać? Nie pozwala Ci się zatrzymać, i szepce bez wytchnienia: to nie to, to jeszcze nie to, to nigdy nie to.

I każe liczyć ostatnie chwile młodości, ostatnie chwile, by zdążyć być kimś, osiągnąć sukces, znaleźć się w szeregu, tym pierwszym. Chyba, że w ogóle nie było ci to dane… I ktoś, lub coś odarło cię z Ciebie wcześniej, wydarło szanse na żywotną, pełną miłości egzystencję, zostawiło suchą i pustą i teraz możesz jedynie szeleścić, jak suchy krzew wina, gdy zawieje wiatr… i możesz o tym jedynie…

-

…opowiadać! Opowiadać swoją historię najbliżej okrutnej prawdy, którą jest… Tak okrutnej, że chyba jedyną ścieżką, by się z nią uporać jest uznanie cię za osobę chorą, zamknięcie, unieważnienie. Bo inaczej mogą rozpaść się na kawałeczki nasze rzeźbione w pięknie dni, wykuwane szlachetne obrazy nas samych i naszych bliskich.

Bo trzeba by zmierzyć się z tym, że świat ma w siebie wpisane okrucieństwo, że jesteśmy ułomni i bezwzględni, nawet jeśli czasem udaje nam się kochać. I nieważne w co wierzysz – wielki wybuch, inkarnacje czy Boga – ich obraz staje się okrutny. Ich obraz, obraz świata i nas. Okrutny nie do uniesienia… Ale może należałoby choćby rozważyć, że taka właśnie jest prawda.